İlk Gün...

Tuhaf mı bilmem, seni gördüğüm an zaten tanıyordum. Hayır, henüz karnımda 5 aylıkken verdikleri o renkli fotoğraftan değil, sanki yıllar öncesinden senin geleceğini biliyordum. Her şeyin çok tanıdıktı; gözlerin, çenen, daha o zamanlarda bile var olan kısa kirpiklerin, sesin, sakinliğin, kokun, yumuşaklığın, tadın... Hepsi benim için öyle bilindikti ki. Sana bir an önce 'annelik' yapabilmek için sabırsızlanıyordum. Ameliyat ağrılarım umrumda değildi, hemen getirdiğim tazecik kıyafetlerini dikkatle giydirmek, olanca yumuşaklıkla altını değiştirmek, seni en doğal, en doğru şekilde göğsüme dayayıp emzirmek, uyutmak, sevmek, dokunmak, kulağına ninniler mırıldanmak istiyordum.Ve yaptım da. Hiçbir sızımı duymaksızın sana herkesten daha fazla dokunan ben oldum o ilk hastane günümüzde.