Antibiyotikler ve evhamlı anne...

Yanılmışım! Yine...
Ne zaman diş çıkarsa vücut direnci düştüğünden midir nedir bir hastalığa yakalanıyor bizim kuzu. İlk iki dişini çıkarırken Rota olmuştu, hastanede geçen sıkıntılı 3 gün... Sonraki iki dişinin çıkışında önemli sayılmayacak hafif soğuk algınlığı atlatmıştı. Ve bu sefer de ortakulak iltahabı olmuş.:( Dolayısıyla ilk kez antibiyotikle tanışmış olduk. Çok dert etmiyorum aslında ama herkes antibiyotiklere kötü gözle bakar ya, hele ki çocuklar kullanıyorsa... Antibiyotik yazan doktorlar hakkında iyi şeyler konuşulmaz falan. En nihayetinde bu bir ilaç değil mi? Kulaktan dolma bir sürü bilgi var aklımda bu 'öcü' ilaç hakkında, ama yine de gerçeklerini araştırmak niyetinde değilim. Sonuçta bu, oğlumun henüz başlangıç aşamasında olan kulak iltihabını kurutacak ve tekrarlamasını engelleyecek ya, ben ona bakarım.

Tabii bu arada 4 dişimiz aynı anda geliyor. En son 8,5 aylıkken çıkarmıştı dişlerini, o zamandan beri topu topu 4 dişi var ağzında ama aldanmayın, kuzu butu verseniz kemirir, mideye indirir.:)) Bundan sonraki ilk diş belirtilerinde soluğu doktorda alacağım sanırım, 'diş çıkartma belirtileridir,' deyip geçmeyeceğim. Çok evhamlı anne rolünü oynamak istemiyorum açıkçası, bazı hafif hastalıkları, ufak sorunları doktora gitmeden çözebilen, çocuğunu iyi gözleyip, doğru işaretleri yakalayan bir anne olabilmek istiyorum. Tabii oynamak istediğiniz rolle kişiliğinizin uyum içinde olması önemlidir. Evhamlı bir karakterim yok ama detaycı ve tedbirliyimdir. Yani olasılıkların büyük bir çoğunluğunu göz önünde bulundurarak tedbirlerimi almaya çalışırım. Çünkü kafamdan, 'ya rahat davranır da bir yerlerde hata yaparsam?' sorusunu çıkaramıyorum. Sanki ipleri gevşek tutarsam, açığımı kollayan hayat ilk fırsatta darbeyi indirecekmiş gibi gelir bana. Mesela geciken biri hakkında endişelendiğim sürece o kişi sorunsuz bir şekilde döner. En fazla trafik gibi bahaneleri vardır. Ama 'trafiğe takılmıştır,' diyerek kendimi rahat bırakırsam mutlaka başına kötü bir şey gelmiştir. Ya da biri hakkında iyi bir şey yaptığımda onun bu durumu öğrendiğinde ne kadar mutlu olacağının türlü sahnelerini kafamdan geçiririm. Ama sonuçta ya umursamadığını, ya da yaptığım şeyden hiç de mutlu olmadığını görerek küçük çapta bir hayal kırıklığı aşarım.
Yani diyeceğim şudur ki, çocuk meseleleri oyuna, deneye gelmiyor. En iyisi ben doğru işaretleri yakaladığımı sanarak evhamsız, rahat bir anne profili yerine endişeli bir anneyi oynamaya devam edeyim. Tabii tamamen kendi içimde. Çünkü bunu çocuğa hissettirmek gelişiminde çok yanlış sonuçlar doğuracaktır.