Karman Çorman!

Hani bazı blog yazarları kafalarına estiği gibi, alakasız birçok konuyu aynı yazıda biraraya getiriyorlar ya, vallahi çok özeniyorum. Sanki her bir konuyu ayrı ayrı, belli bir kelime sayısından az olmamak koşuluyla yazmak kuralları varmış gibi kendimi zorluyorum. Şimdi böyle bir deneme yapacağım, bakalım keyif alacak mıyım.

Kendimi de eğlendirecek oyunlar bulmakta zorlanıyorum ne zamandır. Oğluşun yaşı biraz daha büyük olsa elişi melişi bir şeyler yapar, vakit geçiririz. Ama şimdilerde kesme yapıştırma yapmayı bir kenara bırak, daha geçen gün oyun hamurunun bir parçasını afiyetle mideye indirdi. Gerçi oyun alanında gelişimi yok değil, eskiden kuklalarla, oyuncaklarıyla sergilemeye çalıştığım tiyatro gösterilerine kayıtsızdı ama şimdilerde gülüyor ve eşlik ediyor.

Yine de ben 3-5 yaşlarında çocuğu olanlara özenip, renkli kartonlardan çeşitli şekiller kestim geçen gün. Bunlarla bazen yanyana getirip ev, ağaç, güneş kompozisyonları oluşturuyoruz bazen de Barış'ım üst üste koymak suretiyle kendince bir şeyler yapıyor.:)

Kendimizin ve çevremizdeki apartmanların bahçelerinde elimi tutmadan dolaşmaya bayılır oldu. Sanki ipini koparmış gibi atılıyor hemen yola. Merdiven inip çıkmak yeni geliştirdiklerinden. Ama o koca göbeği ve üstündeki kat kat kıyafetlerle o kadar zorlanıyor ki, çıkardığı seslerden de esin alıp onu Neşeli Ayaklar'daki Mumble'a benzetiyorum. :) Ha bir de bahçe duvarının üstündeki toprakları deşmek de zevkleri arasında.

Peki anne neden çocuğu bahçelerde dolaştırıyor da adam gibi bir parka götürmüyor? Üşeniyorum valla. Park uzak sayılır, kuzu o kadar yolu yürümek istemeyecek. E puseti çıkar mıkar da uzun iş, tutuyorum elinden doğru aşağıya. Maksat biraz yürüsün temiz hava alsın değil mi?

Akşamları TRT1'deki Kasaba programını sever oldu. Ay ben sinir oluyorum oysa! Aptal bir bilgisayar programı. Biraz Hugo taklidi. O zamanlarki Tolga Abi gitmiş yerine bilmem ne abi gelmiş. Ama oradaki bir tip 'Uç bakalııımm!' diye bağırınca dikkat kesiliyor bizimkisi. Yanında abi abla sesleri de olunca değmeyin seyrine. Kasaba'dan bir süre sonra Gece Bahçesi başlıyor. Teletubbies'lere alternatif. Sevimliler, ben onları seviyorum. Kart sesli olma ihtimali olan oğlum, onların bıcır bıcır seslerini taklit ederek ses inceltiyor.:)

Kuzu şu sıralar çamaşır makinasını kendisinin uzay aracı zannediyor. Her düğme basılmak ve çevrilmek suretiyle ana panel gibi kullanılıyor.

Dünden beri anneannesi bizdeydi. Bugün o gittiğinden beri mızmızlığı dinmedi.:( Şimdi nasıl olduysa termos ve bardaklarla oynamaya daldı da biraz kafa dinliyorum.

Erişkin bir kişinin beyni yaklaşık 1400gr. ağırlığındaymış. Bunu dün kuzu anneannesiyle odasında oynarken açık olan tv'deki Kasaba programından öğrendim.(Off yine mi buraya döndük?) Şimdilerde diyetteyim ya, aklıma hemen beynimi çıkarıp atsam yaklaşık 1,5 kg. zayıflayabileceğim geldi. 'Kafadan 1,5 kilo gider!' Hem mecâzi hem gerçek. :))))

21 Aralık geçtiğinden beri hava daha geç karamaya başladı. Ben her yıl 21 Aralık'tan ve 21 Haziran'dan sonra günlerin kısalığını, uzunluğunu sıkı bir takibe başlarım, ta ki günler sıradanlaşıncaya kadar.

Bu bloğu çok ihmal ettim. Yakında şöyle elini yüzünü bir toparlayayım diyorum. Mesela oğlumu resimlediğim çalışmalardan birini header yapayım. (Ebru'dan özendim valla.;-))

Çalışıyoruz efendim, çizim mizim yuvarlanıyoruz fırsat buldukça. Bir projemiz vardı, ona hâlâ sadığız. Gerçi planlamaya başlayalı yıl geçti ama olsun. Ağır olsun güzel olsun.;-)

Oh, yazdım karman çorman. Fena mı oldu? Yoo, okuyanı bilmem ama bana iyi geldi valla.:)

(Not: Aşağıdaki fotoğrafın konuların hiçbiriyle hiçbir alakası yoktur. Beğendim koydum.)