Elbette güzel bir anı değil ama bugün aklıma düştü birden ve kalkıp bu fotoğrafları aradım binlerce fotoğraf içinden. Rota olmuştu minik kuzucuğum ve bize nazaran o kadar güçlüydü ki, hemşireleri şaşırtacak kadar kuvvetliydi; onca seruma, iğneye, ilaca ve ıvır zıvıra rağmen ağlamıyordu. Zaten o zamanlar kolay kolay ağlamazdı ki, hiçbir aşımızda ağladığına tanık olmamıştık. Ne olduysa şu iki yaş sendromunda oldu.:)
Üç gün hastanede kalmıştık. Aptal bir acemi erkek hemşirenin serumu yanlış bağlaması sonucu parmakları davul gibi şişmişti de yine de ağlamamış, ufak ufak sızlamıştı biriciğim. Benim için ne kadar zor zamanlar olduğuna değinmeyeceğim. Bülent Libya'daydı o zamanlar. Hah şimdi neden o günlerin şimdilerde aklıma düştüğünü anladım, yine gidecek ve ben ne zaman 'Libya' kelimesini duysam o günleri anımsıyorum zaten.
Umarım bu görüp göreceğimiz son büyük hastalık olur...
9 Temmuz 2008 Çarşamba
Rota!
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
3 yorum:
bülent'in bu gidişinde misafirlerinizle keyifli zaman geçirip mutlu günler yaşarsınız umarım arkadaşım. böyle hastalıklar gelmiş geçmiş olsun!
amanın ben de şimdi hastalandı sandım ve diyorumki saç traşı olunca iyice bebek gibi olmuş barış:)
aman dediğin gibi gördüğün son büyük hastalık olur umarım semacım. o hemşireyi de insan boğar herhalde, minicik bebeğe yanlış yapınca daha da bir agresif oldum şimdi:))
öpüyorum
Canım benim, canımın içi dünya tatlısı lokumum.
Annen yazmış o günleri hatırladım da, neydi o üç gün. En büyük hastalığın bu olsun dünya tatlısı bebeğim.
Yakışıklı delikanlım benim, seni nasıl sevdiğimi, her akşam şu sanal ekrana oturupda ilk seni seyrettiğimi bil güzeller güzelim.
Yine özledim galiba çenem düştü.
Anneannesinin gözbebeği.
Yorum Gönder