Hayal Gücü

Elbette ki yaşanmış çok şey var, büyük adımlar, küçük-büyük değişiklikler vs... Ama anne kişisi kendini bir yola attı ve bu günceye not düşmeye fırsat bulamıyor. Aslında en başta "neden böyle bir günce olsun ki?" sorgusuyla duraladı. Sahi, neden olsun? Neden anne babalar özelde ya da genelde çocuklarının ayak izlerini detaylarıyla not etme eğilimindeler bu zamanlarda? Bu kimi memnun ediyor ya da edecek? Ne kadar gerekli? Unutmamak içinmiş, peh! Unutsak ne olur ki? Geçmiş gerideki bir zaman dilimi, bugün, şu an bunu hatırlayınca ya da başkalarına hatırlatınca ne hisseder insan? Başı göğe mi erer, bir basamak yükselir mi, çocuklarından teşekkür mü alır, verdiği değerin kanıtı mıdır, büyüdüklerine ağlayıp sızlanır mı, ne olur yani?

Her neyse, ben bunların hepsini şu anda rafa kaldırıp, az önce kuzuyla yaşadığımız diyaloğu 'tarihe not olarak' düşmek istiyorum.:)

Misafircilik oyunu oynanır bizim evde. Anneye gelen arkadaşlar daha kapıdan adımlarını attıkları andan, çıkana dek geçen sürede tüm detaylar Barış kuşunun hafızasına yer etmiştir ve bunu göstermeyi sever.:))

Bu akşamki oyun yine "ding dong!" sesiyle başlıyor. :)

Anne: Aaa Barışcığım gelmiş, hoşgeldiiin!

Barış o sırada ayakkabılarını çıkarmakla meşguldür ve yüzünde memnun bir gülümseme vardır.
Ayakkabılarını çıkardıktan sonra terlik vermemişsem bir yere kıpırdamaz ve bekler.:)))

Barış:Hoşbuuuduk!
Anne: Gel otur şöyle.
B: Tamam
A: Nasılsın?
B:İyi
A: Ne yaptın bugün oğlum.
B:İşe gittim
A: Aaa öyle mi? Ne iş yapıyorsun sen?
B:Otomatik işi.
A: O ne oğlum? Nasıl bir iş bu?
B: İş gibi iş.
A: Hıı anladım, peki ne yapıyorsun bu işte?
B: Çalışoorum.
A: Çok güzel, nasıl çalışıyorsun peki?
B: İşe gidince çalışoorum.
A: Tamam bu böyle olmayacak başka şekilde sorayım, neler yaptın bugün?
B: İş yaptım.
A: !!! Peki nasıl yaptın?
B: Bi adan(adam) geedi, çoona kasaba kurduk. Kasabaya bi örüncenk geldi, bis onu öldürdük.
A: !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Boşver oğlum ne iş yaptığını, sen ne içersin onu söyle.
B: Çikolatalı kaffe.